پارچه مصنوعی، بافته اجرائی، زمین پارچه، فیلتر پارچه ای، پارچه ساختمانی، لایه نمدی و در نهایت ژئوتکستایل نامهای مختلفی برای یک محصول ارزشمند هستند که به دلیل داشتن خصوصیاتی مانند اجرای بسیار سریع و راحت ،وزن کم، مقاومت بالا، مقرون به صرفه بودن، پایداری طولانی مدت ،تخریب کمتر طبیعت و یکنواختی در  اجراء در اکثر کشور ها مورد استقبال قرار گرفته است.

بر طبق تعریف، ژئوتکستایل به منسوجاتی الیافی اطلاق می گردد که نسبت به سیالاتی از قبیل آب و گازهانفوذ پذیر است. ژئوتکستایلها را بر اساس روش تولید می توان به سه گروه محصولات بافته، نبافته و بافته گره دار تقسیم نمود
ژئوتکستایل ها ورقه های هستند  که از پلی پروپیلن، پلی استر ، پلی اتیلن ،پلی آمید و…تشکیل شده اند. ژئوتکستایل های غیر بافته را می توان مانند نمد تهیه کرد، به گونه ای که یک تسمۀ حامل توده ای از فیبر ها را وارد دستگاهی می کنند که باعث می شود همۀ آنها به شکل یک پارچۀ یکدست درآیند.

این دستگاه ها ممکن است پارچه های تولید شده را از طریق عبور دادن سوزن های خاردار از میان پارچه ها بوسیلۀ فیبرهایشان به یکدیگر متصل کنند و یا از پیوندهای شیمیایی و پیوندهای گرمایی برای این کار بهره می برند. برخی ژئوتکستایل ها در واقع بیشتر به پارچه های فیبری  شباهت دارند تا به ژئوسنتتیک ها. این مواد ماندگاری طولانی دارند و هزینۀ انها در مقابل ژئوسنتتیک ها ناچیز است.